”Tanrı bir an için paçavradan bir bebek olduğumu unutup can vererek beni
ödüllendirse, aklımdan geçen her şeyi dile getiremeyebilirdim, ama en
azından dile getirdiklerimi ayrıntısıyla aklımdan geçirir ve düşünürdüm.
Eşyaların maddi yönlerine değil anlamlarına değer verirdim. Az uyur, çok
rüya görür, gözümü yumduğum her dakikada, 60 saniye boyunca ışığı
yitirdiğimi düşünürdüm.

İnsan aşktan vazgeçerse yaşlanır.Başkaları durduğu zaman yürümeye devam
ederdim.Başkaları uyurken uyanık kalmaya gayret ederdim.Başkaları konuşurken dinler,çikolatalı dondurmanın tadından zevk almaya bakardım.
Eğer Tanrı bana birazcık can verse,basit giyinir,yüzümü güneşe çevirir,
sadece vücudumu değil,ruhumu da tüm çıplaklığıyla açardım.

Tanrım,eğer bir kalbim olsaydı nefretimi buzun üzerine kazır ve güneşin
göstermesini beklerdim.Gökyüzündeki aya,yıldızlar boyunca Van Gogh
resimleri çizer,Benedetti şiirleri okur ve serenatlar söylerdim.Gözyaşlarıyla gülleri sular, vücuduma batan dikenlerinin acısını hissederek dudak kırmızısı taç yapraklarından öpmek isterdim.

Tanrım,bir yudumluk yaşamım olsaydı…
Gün geçmesin ki,karşılaştığım tüm insanlara onları sevdiğimi söylemeyeyim.
Tüm kadın ve erkekleri,en sevdiğim insanlar oldukları konusunda birer birer ikna ederdim.Ve aşk içinde yaşardım.Erkeklere,yaşlandıkları zaman aşkı bırakmalarının ne kadar yanlış olduğunu anlatırdım.Çünkü insan aşkı bırakınca yaşlanır.

Çocuklara kanat verirdim.Ama uçmayı kendi başlarına öğrenmelerine olanak sağlardım.Yaşlılara ise ölümün yaşlanma ile değil unutma ile geldiğini öğretirdim.

Ey insanlar!
Sizlerden ne kadar da çok şey öğrenmişim.
Tüm insanların,mutluluğun gerçekleri görmekte saklı olduğunu bilmeden,
dağların zirvesinde yaşamak istediğini öğrendim.Yeni doğan küçük bir bebeğin, babasının parmağını sıkarken aslında onu kendisine sonsuza dek kelepçeyle mahkûm ettiğini öğrendim.Sizlerden çok şey öğrendim.Ama bu öğrendiklerim pek işe yaramayacak.Çünkü hepsini bir çantaya kilitledim.
Mutsuz bir şekilde…

Artık ölebilir miyim?.. ”

Gabriel Garcia Marquez